از آن جمله هایی ام که انتهایش سه نقطه می خواهد ...
حالا،
هر طور که میخواهی تفسیرم کن ...!

---

چقدر به افق های تهی از پرنده خیره شوم؟

چقدر به خیابان ها با حسرت و نگرانی

چشم بدوزم؟

چقدر گلهای سرخ را به یاد تو

در دفتر خاطراتم جای دهم؟

هر روز پنجره تنهایی ام را می گشایم

و بی صبرانه به گیسوان خورشید

خیره می شوم

و به سوی سرزمین های سکوت گرفته

به سوی جزیره های ناشناخته ای که

به خیال من آنجا چکیده ای

به همه نام ها می خوانمت

به همه لهجه ها فریادت می زنم

اما تو نیستی،

هستی، اما نمی آیی؛

مگر نه ؟!

---

من؛

نه صدایم،

نه روشنی.

من

طنین تنهایی تو هستم!

طنین تاریکی تو...

---

آغاز
گر یادم کنی
آرشیو وبلاگ

از این پیش تر

---

آبان 1386
مرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
بهمن 1385
دی 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
اسفند 1384

دیگری با من

---

تمام نا تمام من
من و زندگی
من و سارا
سارا شعر

---

  RSS