| تبليغات | X |
چشم ها نگهبان دل هايند
من نسبتي دارم با
تمام کولي هاي آواره دنيا
و آنها که آوارگي را
از اجداد خويش به ارث برده اند
و با پرندگان
که خانه هايشان را در پناه بادهاي سرگردان مي سازند
و با طوفان
که از ابتداي خلقت با جستوي پايان ناپذيرش
کوهها و دشتهاي بي انتها را در مي نوردد.
و با آبهاي جاري احساس که به اميدي از ريشه بالا مي روند
شايد همان کولي آواره
پرنده بي خانه
طوفان سرگردان
يا
جاري اميدوار
من باشم...
به بزرگترين آرزوهام فکر مي کنم ...
.
.
.
خنده ام مي گيره...
چون در قبال کوچکترين آرزوهاي ديگري
کوتاهترين اند...
چقدر به افق های تهی از پرنده خیره شوم؟
چقدر به خیابان ها با حسرت و نگرانی
چشم بدوزم؟
چقدر گلهای سرخ را به یاد تو
در دفتر خاطراتم جای دهم؟
هر روز پنجره تنهایی ام را می گشایم
و بی صبرانه به گیسوان خورشید
خیره می شوم
و به سوی سرزمین های سکوت گرفته
به سوی جزیره های ناشناخته ای که
به خیال من آنجا چکیده ای
به همه نام ها می خوانمت
به همه لهجه ها فریادت می زنم
اما تو نیستی،
هستی، اما نمی آیی؛
مگر نه ؟!
من؛
نه صدایم،
نه روشنی.
من
طنین تنهایی تو هستم!
طنین تاریکی تو...