| تبليغات | X |
چشم ها نگهبان دل هايند
تو هم با من نبودی
مثل من با من
و یا حتی
مثل تن با من
آن که می پنداشتم
باید هوا باشد
و یا حتی گمان می کردم این تو
باید
از خیل خبرچینان
جدا باشد
تو هم با من نبودی
آن که ذات درد را
باید
صدا باشد
و یا با من
چنان هم سفره شب
باید از جنس
من و عشق و خدا باشد
تو هم از ما نبودی
تو هم مومن نبودی
بر گلیم ما
و حتی در حریم ما
ساده دل بودم که می پنداشتم
دستان نا اهل تو باید
مثل هر عاشق
رها باشد
تو هم از ما نبودی یار
ای آوار
ای سیل مصیبت بار
چقدر به افق های تهی از پرنده خیره شوم؟
چقدر به خیابان ها با حسرت و نگرانی
چشم بدوزم؟
چقدر گلهای سرخ را به یاد تو
در دفتر خاطراتم جای دهم؟
هر روز پنجره تنهایی ام را می گشایم
و بی صبرانه به گیسوان خورشید
خیره می شوم
و به سوی سرزمین های سکوت گرفته
به سوی جزیره های ناشناخته ای که
به خیال من آنجا چکیده ای
به همه نام ها می خوانمت
به همه لهجه ها فریادت می زنم
اما تو نیستی،
هستی، اما نمی آیی؛
مگر نه ؟!
من؛
نه صدایم،
نه روشنی.
من
طنین تنهایی تو هستم!
طنین تاریکی تو...