گاه نوشت هایی درباره همه چیز و هیچ چیز

هیچ جای دنیا

نقطه امیدی نیست

نه تکیه گاهی، نه پناهی

و نه کسی مورد اعتماد!

و تو تنهای تنهای تنها

نظاره گر دروغ ها و

فریبهای اطرافیانی

حتی عزیزترین عزیزانت

حتی هم اویی که

برای خود پناهش می دانی

اما نمیدانی که امیدی عبث داری

حتی به او که در سوگ پدرت می گرید...

+ ارسال در سه شنبه دهم مرداد 1385ساعت 1:57 توسط yaghma |

از آن جمله هایی ام که انتهایش سه نقطه می خواهد ...
حالا،
هر طور که میخواهی تفسیرم کن ...!

چقدر به افق های تهی از پرنده خیره شوم؟

چقدر به خیابان ها با حسرت و نگرانی

چشم بدوزم؟

چقدر گلهای سرخ را به یاد تو

در دفتر خاطراتم جای دهم؟

هر روز پنجره تنهایی ام را می گشایم

و بی صبرانه به گیسوان خورشید

خیره می شوم

و به سوی سرزمین های سکوت گرفته

به سوی جزیره های ناشناخته ای که

به خیال من آنجا چکیده ای

به همه نام ها می خوانمت

به همه لهجه ها فریادت می زنم

اما تو نیستی،

هستی، اما نمی آیی؛

مگر نه ؟!

من؛

نه صدایم،

نه روشنی.

من

طنین تنهایی تو هستم!

طنین تاریکی تو...

آغاز
گر یادم کنی
آرشیو وبلاگ

از این پیش تر

TEMPLATED BY: GILIRAN